Hayat hikayesi, bir insanın kendi hayatını kendi sesiyle anlattığı yazıdır. Yazar olmak gerekmez; zor olan nereden başlayacağını bilmek. Aşağıdaki adımlar kendi hikayenizi yazmak için.
Sevdiğiniz birinin hikayesini kaydetmek istiyorsanız: Anı kitabı nasıl hazırlanır?
Önce okuyacak kişiyi düşünün: çocuklarınız mı, torunlarınız mı, yalnızca kendiniz mi? Okuyacak kişi neyi anlatacağınızı da belirler. Torunlarınız için yazıyorsanız sizin için sıradan olan şeyleri de yazın; onlar hiç bilmeyecek.
Doğduğunuz günden bugüne sırayla gitmek zorunda değilsiniz. Tek tek anları yazın: ilk okul günü, ilk maaş, bir bayram sabahı. Anlar birikince hikaye kendiliğinden oluşur; sırasını sonra verirsiniz.
Boş sayfa insanı tıkar, soru açar. "Çocukluğunuzun geçtiği ev nasıldı?" gibi küçük, somut bir soru seçin ve yalnız onu cevaplayın. Haftada bir soru, bir yılda elliden fazla anı demek.
Kendine sorulacak sorularOkuyanı o güne götüren ayrıntılardır: bir koku, bir ses, bir isim, o gün giydiğiniz şey. Yer adlarını ve yılları da yazın; yıllar sonra bunları bilen kalmayabilir.
Güzel cümle kurmaya çalışmayın, anlatır gibi yazın. Yazmak zor geliyorsa sesinizi kaydedin, sonra yazıya dökün. Kendi deyişleriniz kalsın: okuyan sizi o sesten tanıyacak.
Her şeyi yazmak zorunda değilsiniz. Kayıpları ve keşkeleri istediğiniz kadar anlatın; bazen bir cümle yeter. Bu sizin hikayeniz, sınırını da siz çizersiniz.
Her anının yanına o döneme ait bir fotoğraf koyun, altına kim, nerede, ne zaman yazın. Bitince hepsini bir defterde ya da basılı bir kitapta toplayın: dağınık kalan yazı kaybolur.
Boş sayfada takıldığınızda bunlardan birini yazın ve devam edin.
Doğduğum evi düşününce aklıma ilk gelen…
Çocukluğumdan hatırladığım ilk an…
Annem bana hep şunu söylerdi:…
Hayatımı ikiye ayıran gün…
İlk maaşımı aldığım gün…
Bunu bir gün torunlarım okursa bilmelerini istediğim şey…
Bu adımların hepsini kendiniz yapabilirsiniz. Zor olan, her hafta oturup yazmayı sürdürmek ve sonunda hepsini bir kitapta toplamak. Yadigâr'ı kendiniz için de kullanabilirsiniz:
Bir anla. Doğum tarihinizle başlamak zorunda değilsiniz; aklınızda en canlı duran bir sahneyle başlayın: bir sabah, bir ses, bir yüz. Öncesini ve sonrasını ardından anlatırsınız.
Çocukluk, aile, okul, gençlik, iş hayatı, evlilik, dönüm noktaları, değerleriniz ve hayalleriniz. Hepsini yazmak zorunda değilsiniz; sizin için önemli olan anlar yeter.
Kurala bağlı değil: birkaç sayfa da olur, bir kitap da. Haftada bir soruyla bir yılda elliden fazla anı birikir; fotoğraflarla birlikte bu bir kitap eder.
Anlatın: sesinizi kaydedin ya da birine anlatıp onun yazmasını isteyin. Yadigâr'da ses kayıtları kendiliğinden yazıya dökülüyor.